Bij de dood van een volkszanger

Bij de dood van een volkszanger

Erik Jan Harmens

Vandaag las ik in De Telegraaf commentaar van volkszanger Koos Alberts bij het bericht over de dood afgelopen weekend van zijn collega-volkszanger Renée de Haan. 

Ik wist niet van het bestaan van Renée de Haan af, maar nu dus wel, en ook meteen van haar overlijden. De Haan kwam voor mij tot leven door dood te gaan.

Eerlijk gezegd dacht ik dat Koos Alberts zélf al vier, vijf jaar geleden was overleden. Ik had helemaal in mijn hoofd dat ik in de auto zat en van zijn dood hoorde. Niet als ‘newsflash’, ik bedoel: Alberts is geen Hazes, maar de rubriek ‘kort overig nieuws’ zal hij toch wel gehaald hebben, nam ik aan.

Niet stiekem googelen, hoeveel liedjes van Koos Alberts kun jij opnoemen? Ik ging net heel diep graven en kwam toch tot slechts één hit: Ik verscheurde je foto. Waarbij ik wel wil aantekenen dat ik delen van het refrein fonetisch kan meezingen.

Maar goed, het was dus Koos Alberts niet, bij wiens dood ik vier, vijf jaar geleden had stilgestaan. Wie was het dan wel? Niet Albert West, dat was vorig jaar. Ook niet Benny Neyman, dat was acht jaar geleden. Na de nodige research kwam ik uit op Henk Pleket. Wie? Henk Pleket. Wie? Henk Pleket.

Henk Pleket was de voorman van De Havenzangers. Zonder googelen kan ik van dit eh… duo? Trio? Nou ja, van De Havenzangers dus, niet minder dan twéé (!) hits opnoemen, namelijk ’s Nachts na tweeën en Daar bij de waterkant.

Die laatste zongen we vroeger altijd op de gitaar: ‘Ik heb je voor het eerst ontmoet/daar bij de waterkant/daar bij de waterkant/daar bij de waterkant’. We hadden zelf een schuine versie gemaakt, met het volgende refrein: ‘En ik nam je voor het eerst anaal/daar bij het Amsterdam-Rijnkanaal/daar bij het Amsterdam-Rijnkanaal/daar bij het Amsterdam-Rijnkanaal’.

Dat had nog een aardige carnavalskraker kunnen worden, maar helaas ontbeer ik enig zakelijk instinct en wijdde ik mijn leven aan de literatuur. En vandaag ook een beetje aan het herdenken van Renée de Haan. Die, ik benadruk het even, een vrouw was, het is Renée met dubbel e. Onthou dat: ik wil dat we goed weten wie we ons herinneren. 

 

Deze week draagt Erik Jan Harmens elke nacht een verhaal voor op basis van de actualiteit, bij Nooit Meer Slapen op NPO Radio 1. Afgelopen nacht: over het overlijden van volkszangeres Renee de Haan.


Gepost in: proza op 2016-07-05

Door Erik Jan Harmens

Erik Jan Harmens (1970) publiceerde vier dichtbundels, vier romans, waaronder het succesvolle en autobiografische Hallo muur, en een kinderboek. Op dit moment schrijft hij beschouwingen over een bestaan zonder verdoving en de roes, die worden gepubliceerd in Trouw. In augustus 2018 verscheen de opvolger van Hallo muur: Door het licht. Na zes jaar verscheen in november 2019 voor het eerst weer een dichtbundel van Erik Jan Harmens: kom.


Ook van Erik Jan Harmens

'Wie ik liefheb gaat heen': we nemen afscheid van de Poëzieweek met dichters Johannes van der Sluis en Erik Jan Harmens

De laatste Poëzieweek komt vandaag tot zijn einde. We nemen afscheid van de Gedichtendag en het poëziegeschenk, maar gelukkig nooit van de poëzie. Om ons verdriet te verzachten hebben we een paar gedichten verzameld over afscheid en afscheid nemen. Lees op hieronder de prachtige gedichten van Erik Jan Harmens en Johannes van der Sluis.


Lebowski blikt terug: 2019 in lijstjes van Lebowski-auteurs

Ook dit jaar vroegen we onze auteurs weer om eindejaarslijstjes met ‘al het andere dan boeken’. Dit resulteerde in lijstjes die ons laten terugblikken op het afgelopen jaar, en die ons vol inspiratie of met gulle lach (of allebei) het nieuwe jaar insturen. Met bijdragen van Kluun, Anneleen Van Offel, Anne Eekhout, Marion Pauw, Fleur van Groningen, Erik Jan Harmens, Joost Vandecasteele, Susan Smit, Martijn Simons, Stefano Keizers en Emily Reekers.
 




recente posts