Casa per tutti

Casa per tutti

Jonah Falke

Gisteravond laat kwamen mijn vriendin en ik aan in Hotel Touring, te Pisa. Een goedkoop hotel in de buurt van het treinstation. We zouden de volgende ochtend meteen een trein nemen. 
 

Deze column is ook te beluisteren, ingesproken door Jonah Falke zelf.

De straten rond het station waren zoals wel vaker wat armoedig. Vanaf het balkon van de hotelkamer keek je uit op een flat waarvan alle rolluiken gesloten waren. Er leek niemand te wonen. Het grauwe, vervallen gebouw, zwart van de smog, deed me denken aan een achterbuurtje in Servië of Bosnië. Al ken ik beide landen slechts van naam.

De volgende ochtend ontbeten we tussen de Italianen in een kleine koffiezaak, om de hoek. Buiten op de stoep drentelden twee verveelde militairen met grote geweren. Waarschijnlijk deden ze dit om de buurt te bewaken. Of gewoon om angst te zaaien en zo het gevoel van veiligheid te suggereren. Maar het gedrentel leek me geen efficiënte manier.
Ook hielp hun aanwezigheid niet om het ‘Oost-Europese gevoel’ los te laten. Maar dat is natuurlijk een achterhaalde of slordige associatie. De Bosnische Burgeroorlog eindige in 1995. 

Aan een tafeltje naast ons zat een verwilderde oude vrouw in een smoezelige bloemenjurk. Het leek alsof ze buiten had geslapen. Ze dronk koffie en bestudeerde een dikke stapel gebruikte krasloten. Het zag ernaar uit dat geen van de loten geld had opgebracht. Ze bekeek haar verloren kansen zoals ook een vrouw op leeftijd je op straat aan kan kijken. Met een weemoedige glimlach, terugdenkend aan de tijd dat ze jong was. Realiserend dat ze kansen had laten liggen? En dat het leven was ontspoord, een weg is gegaan, verlopen?
De vrouw stopte haar loten in een plastic tas en verliet de koffiezaak. 

Een paar minuten later kwam er een man binnen. Hij had een mat in zijn nek, een grote zonnebril met spiegelde glazen op zijn neus en hij kauwde heftig zijn kauwgum.
Mijn vriendin zei: ‘Die man ziet eruit alsof hij het wil gaan maken in Las Vegas.’  
Ik knikte instemmend.
Als je geen aanspraak kunt maken op een sociaal verzorgingsstelsel, ben je dan overgeleverd aan krasloten? Gokken?
Ik vroeg mijn vriendin om raad.
Ze had geen idee. 
Mocht het zo zijn: gokken houdt in ieder geval de spanning erin. 

Na het ontbijt stond ik buiten te roken. Ik zag het nu pas. Op een rolluik van die vervallen flat stond met een rode spuitbus geschreven: Casa per tutti - Huis voor iedereen. 
Van die vrijmoedige woorden knapte de buurt al behoorlijk op. Zelfs een militair op de stoep leek te glimlachen. Maar misschien keek hij gewoon tegen de zon in.


Gepost in: proza op 2017-07-25

Door Jonah Falke

Jonah Falke (1991) werd geboren in Ulft en studeerde fine art painting aan ArtEZ, Enschede. Hij exposeerde in binnen- en buitenland en maakte als frontman van de band Villa Zeno de plaat Self Made Woman. In 2016 verscheen zijn debuutroman Bontebrug. Hij schreef voor Vrij Nederland, See All This, ELLE, HP/De Tijd en VPRO Nooit meer slapen en is vaste columnist bij de Gelderlander en op het Lebowski Blog.


Ook van Jonah Falke

Suriname

Jonah Falke schreef deze week over de reis die hij naar Suriname heeft gepland en de rommel, veiligheid en eenzaamheid die hij tegenkomt in het dagelijks leven. 


Hoest

Jonah Falke schreef deze week een column over een vrouw die het contact met hem verbroken had, maar hem toch weer opbelde. Het gesprek gaat van stents naar theedoeken, tot een grote hond in de flat, waarbij Jonah laveert tussen ernst en humor.




recente posts

Gepost op: 2020-02-13 in: current affairs
Suriname

Suriname

Jonah Falke
Gepost op: 2020-02-13 in: faits divers