Cloud 9

Cloud 9

Erik Jan Harmens

De Inspectie voor de Gezondheidszorg publiceerde gisteren een rapport waaruit bleek dat van de  150 verpleegzorginstellingen in Nederland waarop intensief toezicht wordt uitgeoefend, bij elf de zaken er zo slecht voor staan dat staatssecretaris Van Rijn direct wil ingrijpen.
 

Gekozen is voor een strategie van naming & shaming, de elf instellingen worden met naam genoemd. Het wordt door de media saillant genoemd dat de moeder van de verantwoordelijke staatssecretaris zelf in een van de slecht presterende instellingen wordt verpleegd. Ik vind het nogal een incentive voor een bewindvoerder om iets aan de situatie te doen.

Een aantal van de genamede en geshamede zorginstellingen zegt verbijsterd te zijn, omdat ze in werkelijkheid helemaal niet onder ‘verscherpt toezicht’ staan, maar onder iets héél anders, namelijk: ‘intensief toezicht’. Ik ben te lui om het verschil op te zoeken tussen ‘verscherpt’ en ‘intensief’ toezicht, maar in beide gevallen lijkt me dat er ruimte is voor verbetering.

De Inspectie voor de Gezondheidszorg is vooral bezorgd over de kwaliteit van het personeel. Natuurlijk gaan er dingen mis. Uit eigen ervaring weet ik van een thuishulp die na het wassen van de billen van mijn hulpbehoevende vriend een joint opstak in de keuken. Dat kan natuurlijk niet, zei ik tegen hem. Ga op zijn minst onder de afzuigkap staan.

De naam van deze thuishulp maak ik niet bekend. Ik ga niet namen en shamen, want eenmaal door het slijk gehaald word je nooit meer helemaal schoon. En bovendien: hij waste de billen van mijn vriend. En deed er een zetpil tussen. ‘Douwde’, zei hij zelf, ‘ik douw er effe een zetpil tussen.’ Daarna maakte hij een enkele reis naar Cloud 9 en ben ik hem gaan uitzwaaien.


Deze week draagt Erik Jan Harmens elke nacht een verhaal voor op basis van de actualiteit, bij VPRO’s Nooit Meer Slapen op NPO Radio 1. Afgelopen nacht ging het over namen en shamen in het toezicht op de gezondheidszorg.


Gepost in: proza op 2016-07-07

Door Erik Jan Harmens

Erik Jan Harmens (1970) publiceerde vier dichtbundels, vier romans, waaronder het succesvolle en autobiografische Hallo muur, en een kinderboek. Op dit moment schrijft hij beschouwingen over een bestaan zonder verdoving en de roes, die worden gepubliceerd in Trouw. In augustus 2018 verscheen de opvolger van Hallo muur: Door het licht. Na zes jaar verscheen in november 2019 voor het eerst weer een dichtbundel van Erik Jan Harmens: kom.


Ook van Erik Jan Harmens

'Wie ik liefheb gaat heen': we nemen afscheid van de Poëzieweek met dichters Johannes van der Sluis en Erik Jan Harmens

De laatste Poëzieweek komt vandaag tot zijn einde. We nemen afscheid van de Gedichtendag en het poëziegeschenk, maar gelukkig nooit van de poëzie. Om ons verdriet te verzachten hebben we een paar gedichten verzameld over afscheid en afscheid nemen. Lees op hieronder de prachtige gedichten van Erik Jan Harmens en Johannes van der Sluis.


Lebowski blikt terug: 2019 in lijstjes van Lebowski-auteurs

Ook dit jaar vroegen we onze auteurs weer om eindejaarslijstjes met ‘al het andere dan boeken’. Dit resulteerde in lijstjes die ons laten terugblikken op het afgelopen jaar, en die ons vol inspiratie of met gulle lach (of allebei) het nieuwe jaar insturen. Met bijdragen van Kluun, Anneleen Van Offel, Anne Eekhout, Marion Pauw, Fleur van Groningen, Erik Jan Harmens, Joost Vandecasteele, Susan Smit, Martijn Simons, Stefano Keizers en Emily Reekers.
 




recente posts