Feest der onvruchtbaarheid

Feest der onvruchtbaarheid

Jonah Falke

Ze kleedde zich uit voor de gynaecoloog, de vrouw ging met een eendenbek bij mijn vriendin naar binnen. Het instrument was een beetje warm gemaakt, vertelde ze, dat was aangenaam. Ik vroeg of ze zich had geschaamd tijdens het inbrengen van het spiraaltje. Dat was niet het geval. Wel had mijn vriendin de dokter gevraagd: ‘Stinkt het weleens, bij vrouwen tussen de benen?’
 

Daar mocht de dokter geen antwoord op geven. 

Jammer.

Ik vroeg haar: ‘Vond je het misschien opwindend?’ 

Ook niet het geval. 

Ze zei: ‘Ik weet wel wat mijn fantasieën zijn.’

We vielen stil, ik hoopte dat ik, al was het maar een klein beetje, aan haar ‘fantasie’ voldeed. Ik was bang van niet. Elke fantasie wordt al snel afgeremd door de realiteit. Dat leek me wenselijk want je kunt gruwelijk verdwalen in je hoofd. Daarnaast is het een zware – ondankbare – taak om altijd maar aan iemands fantasie te blijven voldoen.

Om toch iets optimistisch te zeggen of de stilte te doorbreken, zei ik: ‘Nu kunnen we het feest der onvruchtbaarheid vieren, eindelijk!’

‘Ja, met veel ei, vlees en rode wijn!’

Later, in de avond scheen de zon nog tot erg laat. Mijn geliefde schreef dat het voelde alsof ze blauw was van binnen – inwendige kneuzingen had opgelopen. Ik was aan het werk maar toch belde ik haar. 

Haar tijdelijke onvruchtbaarheid deed haar misschien oud voelen want ze zei: ‘Er schijnt een verjongingsmedicijn te zijn. Ze hebben het getest op muizen. Een kalende muis kreeg zijn haren terug. Misschien moet jij ook maar eens zo’n pilletje nemen.’

‘Want?’

‘Je bent soms een oude man, een oude ziel.’

Ik vermoedde dat ze niet mijn brein maar mijn kaalheid vreesde. Maar ik zei: ‘Het is onhandig als je brein jonger wordt, dat lijkt me niet de bedoeling.’

Het voelde misdadig om te bellen en niet door te werken terwijl het nog licht was buiten. Een boerenmentaliteit of achterlijk gedachtegoed misschien: pas ophouden met werken als de zon onder is, zodat de ander niet ziet dat je niks doet. De blik van de ander werkt het calvinisme in de hand. Zuiver egoïsme zou je het werken ook kunnen noemen. 

Bij gebrek aan profeten kun je de zon als heilig, een God, beschouwen. Eén ding is zeker, hij heeft in ieder geval voor vruchtbaarheid gezorgd. Erg opwindend is die zekerheid niet.


Gepost in: proza op 2017-06-22

Door Jonah Falke

Jonah Falke (1991) werd geboren in Ulft en studeerde fine art painting aan ArtEZ, Enschede. Hij exposeerde in binnen- en buitenland en maakte als frontman van de band Villa Zeno de plaat Self Made Woman. In 2016 verscheen zijn debuutroman Bontebrug. Hij schreef voor Vrij Nederland, See All This, ELLE, HP/De Tijd en VPRO Nooit meer slapen en is vaste columnist bij de Gelderlander en op het Lebowski Blog.


Ook van Jonah Falke

Femicide

Jonah Falke schreef deze week over een schreeuwende man die hem ontwaakte uit zijn dromen en over vrouwenhaat in Mexico. 


Suriname

Jonah Falke schreef deze week over de reis die hij naar Suriname heeft gepland en de rommel, veiligheid en eenzaamheid die hij tegenkomt in het dagelijks leven. 




recente posts

Gepost op: 2020-02-26 in: current affairs
Licht

Licht

Elke Geurts
Gepost op: 2020-02-26 in: faits divers