Ik heb geleefd #58: Naomi (31) is ziek en weet niet of ze ooit nog moeder kan worden

Ik heb geleefd #58: Naomi (31) is ziek en weet niet of ze ooit nog moeder kan worden

Annemarie Haverkamp

Annemarie Haverkamp praat met mensen over hun leven en het einde dat nadert. Naomi (31) heeft kanker. ‘Botte pech’ noemt ze dat. Het houdt haar niet tegen haar leven ten volle te leven. Ze rijdt motor, wil nog kinderen en is een van de weinige kleuterjuffen met tattoos.


Naomi Kanters (31) en haar man eten elk jaar beschuit met muisjes op de verjaardag van hun embryo’s. De ‘ice baby’s’, zoals Naomi ze noemt, zijn nu vier jaar. Ze liggen in de vriezer van het ziekenhuis. 'Toen ik de diagnose borstkanker kreeg, vroeg de arts of we kinderen wilden. Ja, dat wilden we. Door de behandeling zou ik misschien onvruchtbaar worden, dus toen zijn er eicellen bij me afgenomen. Op het moment dat die punctie werd gedaan, stond ik er niet zo bij stil. Maar toen we foto’s uit het ziekenhuis kregen van de celdeling, dacht ik ‘'holy fuck, dat zijn gewoon kinderen''.'


'Botte pech'

Het is maar de vraag of de embryo’s ooit zullen uitgroeien tot echte mensen. Voorlopig in elk geval niet, zegt Naomi. De bevruchting vond vier jaar geleden plaats, toen ze nog dacht te genezen van de borstkanker. Ze léék ook even genezen, tot de kanker genadeloos terugkwam, met uitzaaiingen in botten en lever. 'Botte pech', noemt de Eindhovense dat. 'We hebben nu andere dingen aan ons hoofd dan kinderen.'

Toch is het zuur. Hard, wrang, oneerlijk. Denk even aan haar man, zegt Naomi. Net als zij, wil hij echt graag kinderen. Maar doordat zij ongeneeslijk ziek is, is de kans groot dat hij die – in elk geval op korte termijn – niet krijgt. Dat vreet soms. Mocht zij komen te overlijden, dan kan hij alsnog besluiten 'iets' met de embryo’s te doen, dat hebben ze schriftelijk laten vastleggen. Maar hoe moet dat dan? Via een draagmoeder? 'En hoe zal het voor mijn ouders zijn om een kleinkind van mij te krijgen, terwijl ik er niet meer ben?'


Kleuterklas

Ingewikkelde vragen, waar Naomi het antwoord niet op weet. En laten we eerlijk zijn: op dit moment is ze er niet mee bezig. Naomi is kleuterjuf en staat drie dagen per week voor de (online) klas. Daar zitten 26 kinderen klaar om haar af te leiden van de grote levensvragen. Kinderen zijn juist zo heerlijk omdat ze in het hier en nu leven, vindt Naomi. 'Ze zijn vrolijk en energiek, net als ikzelf.'

Toen het enige tijd geleden erg slecht met haar ging – 'ik zat in een rolstoel en sliep de hele dag' – werd vanuit de school gecommuniceerd dat juf Naomi heel ziek was en niet meer zou terugkomen. Juf Naomi ging dood. Kinderen maakten massaal tekeningen voor haar. Maar hé, een jaar later stond ze toch weer voor de klas. Reden: ze voelde zich beter en om al die 'leuke dingen' te doen in het leven (naar Australië!) heb je ook gewoon geld nodig. Een kind vroeg aan haar: 'Maar als je niet meer doodgaat, mag ik dan mijn tekening terug?'


Juf met tattoos

Naomi schatert het uit. De Eindhovense heeft op haar school een vaste aanstelling gekregen, waarmee ze enorm blij is. 'Voor mijn werkgever ben ik best een risico, vanwege mijn ziekte kan ik immers elk moment uitvallen.' En nog een dingetje: toen ze thuis op haar einde zat te wachten, liet ze haar hele arm vol tatoeëren. Er kwam een zeemeermin (met maar één borst, net als Naomi) op haar huid waarvan de staart tot over haar hand loopt. 'Ik dacht: wat maakt het uit, ik kom toch nooit meer aan de bak.' Oeps, wel dus. Een kleuterjuf met een 'sleeve' is niet heel gebruikelijk in het basisonderwijs. Des te vetter vindt Naomi het dat ze een vast contract kreeg. 'De manier waarop ik met de kinderen omga, weegt kennelijk toch zwaarder. Je zou ook kunnen zeggen: ik leer ze dat ze zichzelf mogen zijn.'


Coronacrisis

De reis naar Australië staat vanwege de mondiale coronacrisis op losse schroeven. Naomi is er verdrietig om. 'Mijn oncoloog belde om te zeggen dat ik in de risicogroep zit en momenteel beter zelfs niet naar de winkel kan gaan. 'Heb zo min mogelijk contacten', zei zij. Dat is dubbel: aan de ene kant wil ik léven, maar aan de andere kant wordt gezegd: 'rol jezelf in bubbeltjesplastic, ga op de bank zitten en verroer je niet'.' Naomi is ook bang. Wat als zij straks corona krijgt en de ic’s vol liggen? Denk maar niet dat een patiënt met ongeneeslijke kanker voorrang krijgt, zegt ze.

Als het haar even te veel wordt, vlucht ze op de motor de stad uit. Toen ze 30 werd en haar moeder vroeg wat ze altijd nog had willen doen, haalde Naomi haar rijbewijs. 'Ik heb meteen een motor gekocht.' Ze schiet weer in de lach. 'Met die helm op en mijn pak aan ben ik hartstikke goed beschermd tegen corona.'


***

Wil jij ook jouw verhaal vertellen? Mail naar annemarie@persgroep.nl
Dit artikel verscheen eerder in het AD
Annemarie Haverkamp won met haar roman De achtste dag de Bronzen Uil 2019, de Vlaamse literatuurprijs voor het beste Nederlandstalige debuut van het afgelopen jaar.


Gepost in: faits divers op 2020-04-05

Door Annemarie Haverkamp

Annemarie Haverkamp is schrijver, journalist voor onder meer AD, NRC en LINDA en hoofdredacteur van het universiteitsblad Vox. Ze heeft een vaste column in De Gelderlander over haar ernstig gehandicapte zoon Job, en een interviewreeks voor het AD met mensen die weten dat ze binnenkort komen te overlijden. In maart verschijnt haar fictiedebuut bij Lebowski Publishers.


Ook van Annemarie Haverkamp

Ik heb geleefd #64: Na zijn hartinfarct kreeg Berend kanker: 'Nu gaat het eigenlijk heel goed'

Annemarie Haverkamp praat met mensen over hun leven en het einde dat nadert. Berend van Hoord (72) kreeg na zijn hartinfarct de diagnose beenmergkanker. Dat houdt hem niet tegen volop te genieten van het leven. 'Ik heb een engeltje op mijn schouder gehad.' Berend grapt dat Petrus hem aan de hemelpoort heeft teruggestuurd. 'Het was mijn tijd nog niet.' 


Ik heb geleefd #63: Henk (73) heeft longkanker: ‘Ik wilde niet weer ziek worden van een nieuwe chemokuur’

Annemarie Haverkamp praat met mensen over hun leven en het einde dat nadert. Henk van Lee (73) zou straks in de hemel graag eens met Elvis Presley een pintje drinken. Of met Jim Reeves. Gewoon op z’n Brabants ouwehoeren over hoe die sterren nou begonnen zijn. En, in het geval van Elvis, waar het misging.




recente posts