Kijken

Kijken

Jonah Falke

Op het plein van Pontremoli stiefelde een zwarte priester voorbij. Ieder contrast leek me zeer welkom in dit kleine, blanke, Italiaanse stadje. De man zag er prachtig uit met zijn witte boord en goed gestreken zwarte overhemd. Hij straalde een vertrouwd gevoel van rust uit. Ook als je niet godsdienstig bent kun je je kennelijk aangetrokken voelen door een geloof. Daarnaast: helemaal los komen van het christendom is in Europa vrijwel onmogelijk. 

Ik hoopte of veinsde de hoop dat een imam ook voor een aangenaam contrast of rust zou hebben gezorgd. Maar misschien is het daar nog iets te vroeg voor in Europa.

Een paar dagen geleden at ik in Nederland met een vriend. Hij haalde een uitspraak van Gerard Reve aan: ‘Vrijheid wordt vaak verward met losbandigheid.’
Het lot van beroemdheden, priesters en prekers lijkt te zijn dat ze gereduceerd worden tot slechts een paar uitspraken of daden. Pijnlijk en armoedig volgens mij.
Patricia Paay heeft bijvoorbeeld veel hits geproduceerd, de meesten denken nu alleen nog aan plasseks.

Ik zat op een terras aan het plein en zag hoe de zwarte priester een kerk in ging. Naast me zat een oude man in zijn stoel te slapen. Hij hield een gedoofde sigaar tussen zijn vingers. Hij zat er al voordat ik er was. Hoe lang hij daar al zat wist ik niet.
Wat later kwam er een man met een klein hondje aangelopen. Zijn wangen waren zo ingevallen dat het leek alsof de man geen tand meer in zijn mond had. 
Hij maakte de slapende man wakker. Ze spraken. De man stak zijn sigaar weer aan en lachte af en toe. Hij leek me dronken. 
Weer wat later kwam er een oude vrouw, met duidelijk opgespoten lippen en geverfd haar, bij de mannen zitten. Ze mengde zich in het gesprek. De vrouw liet drank aanrukken en het gesprek werd binnen mum van tijd luid en levendig.

Toen ik opstond om mijn koffie aan de bar te betalen en weer buiten kwam stond de priester op het terras. De twee mannen en de vrouw praatten tegen hem. Zoals bijna ieder geanimeerd Italiaans gesprek leek het op zowel biechten als bidden. Ik observeerde. De priester zweeg en keek eveneens verlekkerd naar de volle glazen en natte lippen.
Als je de taal niet spreekt, ben je gedoemd om te kijken, toe te kijken.


Gepost in: proza op 2017-07-18

Door Jonah Falke

Jonah Falke (1991) werd geboren in Ulft en studeerde fine art painting aan ArtEZ, Enschede. Hij exposeerde in binnen- en buitenland en maakte als frontman van de band Villa Zeno de plaat Self Made Woman. In 2016 verscheen zijn debuutroman Bontebrug. Hij schreef voor Vrij Nederland, See All This, ELLE, HP/De Tijd en VPRO Nooit meer slapen en is vaste columnist bij de Gelderlander en op het Lebowski Blog.


Ook van Jonah Falke

Femicide

Jonah Falke schreef deze week over een schreeuwende man die hem ontwaakte uit zijn dromen en over vrouwenhaat in Mexico. 


Suriname

Jonah Falke schreef deze week over de reis die hij naar Suriname heeft gepland en de rommel, veiligheid en eenzaamheid die hij tegenkomt in het dagelijks leven. 




recente posts