Maria

Maria

Jonah Falke

Vlak na terugkomst op het platteland bedreven mijn geliefde en ik de liefde op het aanrechtblad. Het was buiten weer om binnen te blijven. We deden het dan ook om de kou of eenzaamheid te verdrijven, denk ik, waarom anders?

 

Nadien kwam de kat des huizes de keuken in. Had hij buiten voor het kattenluik geluisterd en op zijn beurt gewacht?  Het beest was erg aanhalig en leek de eenzaamheid minder te koesteren dan ik vermoedde. Door eenzaamheid schijnen mensen zo’n vijf jaar eerder te sterven. Wellicht geldt dit ook voor katten. Al aaiend hielden we de dood op afstand.

 

Een paar uur later kwamen er gasten voor het Airbnb-gedeelte van de boerderij aan. Er was gereserveerd op naam van ene Maria uit Haarlem. Iemand stiefelde het donkere erf op en ik riep: ‘Maria?’ in het duister.

‘Ja, Maria is er ook,’ zei een man en Maria verscheen. Ze stapte zichtbaar vermoeid uit een zwarte SUV. Hun verblijf hier zou een Bijbels tafereel kunnen vormen.

De man vertelde dat ze in de file hadden gestaan. Ik zag de Bijbelse ervaring slinken dus ik zei teleurgesteld: ‘Wat vervelend zeg, file.’

‘Ah, nee, dat weet je van tevoren.’

‘O oké, jullie komen uit Haarlem, toch?’

‘Ja, ken je dat?’

Ik zei dat ik Haarlem kende. Wat dacht deze man?

We lieten de gasten het huis zien. Maria vond het huis prachtig en ging op de bank liggen. Ze had iets verhevens maar wellicht was dat enkel de vermoeidheid.

 

Later die avond kwam de kat met een veldmuis naar binnen. Het was te horen hoe hij schedel en botten fijnkauwde. Mijn geliefde en ik kregen ruzie omdat we niet wisten wat we ermee aan moesten.

‘Stuur hem dan naar buiten!’ riep ze.

Haar geschreeuw werkte de schaamte bij mij in de hand. Ik wilde niet dat de gasten ons zouden horen. Ik gebaarde dat we naar de keuken moesten als we wilden schreeuwen. Dat weigerde ze.

‘Ik ben geen hond. Stuur die kat maar naar de keuken, of naar buiten!’

Met de muis in zijn bek sprong de kat door het kattenluikje naar buiten, het donker in.

 

De ruzie was gaan liggen, mijn vriendin sliep. In huis was het stil. De kat kwam schichtig terug de kamer in. Het leek of hij een gezwel had door de muis in zijn buik. Hij sprong op mijn schoot en ik aaide hem zachtjes over zijn buik en voelde de muis zitten. In stilte aaide ik de dood en het leven tegelijkertijd. Soms werd de kalmte verstoord door het gelach van een gast. Ik denk dat het Maria was.


Gepost in: proza op 2017-11-16

Door Jonah Falke

Jonah Falke (1991) werd geboren in Ulft en studeerde fine art painting aan ArtEZ, Enschede. Hij exposeerde in binnen- en buitenland en maakte als frontman van de band Villa Zeno de plaat Self Made Woman. In 2016 verscheen zijn debuutroman Bontebrug. Hij schreef voor Vrij Nederland, See All This, ELLE, HP/De Tijd en VPRO Nooit meer slapen en is vaste columnist bij de Gelderlander en op het Lebowski Blog.


Ook van Jonah Falke

Suriname

Jonah Falke schreef deze week over de reis die hij naar Suriname heeft gepland en de rommel, veiligheid en eenzaamheid die hij tegenkomt in het dagelijks leven. 


Hoest

Jonah Falke schreef deze week een column over een vrouw die het contact met hem verbroken had, maar hem toch weer opbelde. Het gesprek gaat van stents naar theedoeken, tot een grote hond in de flat, waarbij Jonah laveert tussen ernst en humor.




recente posts

Gepost op: 2020-02-13 in: current affairs
Suriname

Suriname

Jonah Falke
Gepost op: 2020-02-13 in: faits divers