This is not what tourists want to see (Anneleen Van Offel)

This is not what tourists want to see (Anneleen Van Offel)

Anneleen Van Offel

‘No no no no no no no’, zegt de vrouw achter de balie. ‘This is the real Belgrado’. Ze schuift de kaart die ze op de toeristische dienst uitdelen nog een paar centimeter naar mijn kant, tikt met haar roodgelakte nagel op het vereenvoudigde stadsplan waarop historische gebouwen als blokkendozen zijn uitvergroot en elke buurt een ander kleurtje heeft gekregen (rood, blauw, groen). Het lijkt de kaart van een pretpark, de populairste attracties springen eruit.
    Maar ik wil een echt plan. Of nee: ik wil weten wat er van de kaart gevallen is. Ik wijs naar een potje punaises net naast het blad. ‘I want to see this Belgrado,’ zeg ik opnieuw. Voor de zekerheid knik ik nog naar een verdwaalde paperclip op het bureau. Ooit ben ik erin geslaagd om, tot wanhoop van mijn moeder, een volledige citytrip in Londen met haar door te brengen in alles wat naast de kaart viel.
    ‘No no no no no no.’ Ook de vrouw houdt vol. ‘This is not in the zone.’
    ‘Which zone?’
    ‘What tourists want to see.’
    We druipen af, proberen we onze weg te vinden met een kaart die alleen laat zien wat wij geacht worden te willen zien. Maar meer dan zelf te kijken, lijken sommige toeristen te kijken met de ogen van duizenden volgers. Overal tijdens onze reis zien we mensen nonchalant tegen bomen aanleunen, tegen lantaarnpalen opklimmen, zonder schijnbaar aanwijsbare reden in de lucht springen (ik schrik me telkens een ongeluk), voor iemand die een paar meter verderop plat op de buik de perfecte hoek probeert te vinden. Elke blik hier op straat is vast een like waard op Instagram.
    Voor het Colosseum in Rome staan meisjes in de rij om te poseren op rotsblokken. Heup in een vreemde hoek, arm losjes in de lendenen, lange haren naar achteren. ‘De standbeelden van vandaag,’ zegt mijn lief. Vluchtig, alleen de achtergrond is blijvend, het onderwerp is er meteen weer vandoor. Misschien een teken van de tijd: we denken dat we in het centrum staan, maar vergeten achterom te kijken. Het is een onnatuurlijke werkelijkheid die haar plaats opeist in het straatbeeld. De blik van later is al permanent aanwezig, wordt een deel van wat we zien. Rond de waarneembare werkelijkheid zoemen mogelijke likes, een onzichtbaar publiek, bij het kijken hoort ook bekeken worden. Uiteraard ben ik geen haar beter. Op de Lofoten trek ik een foto van een berglandschap waarbij ik als bijschrift ‘eindelijk trager ademen’ schrijf, om vervolgens maniakaal elk kwartier het aantal likes te checken. 
    We belanden op een bankje naast de Donau, in het paarse stuk van Belgrado. Ik lig languit, mijn hoofd in de schoot van mijn lief. Naast ons glijden boten traag als krokodillen door het water. Terwijl mijn lief door mijn haren gaat vertelt hij zo enthousiast uit het boek dat hij aan het lezen is dat ik dat niet meer zal hoeven te doen. Ik sluit mijn ogen, voel de zon branden op mijn oogleden en bedenk me dat geen kaart ter wereld naar dit moment kon leiden, dat we altijd onze eigen kaart zullen moeten maken, en pin dit moment vervolgens vast, ergens in het midden.

Deze column werd eerder gepubliceerd in De Standaard. Fotograaf: Maarten van der Kamp. 
In februari verschijnt de debuutroman van Anneleen Van Offel, Hier is alles veilig, bij Lebowski.


Gepost in: proza op 2019-10-16

Door Anneleen Van Offel

Anneleen Van Offel (1991) studeerde Woordkunst aan het Koninklijk Conservatorium van Antwerpen. Ze publiceerde columns in De Standaard en verhalen en poëzie in diverse literaire tijdschriften. Anneleen is programmator van De Sprekende Ezels in Gent, redacteur bij Deus Ex Machina en Letterzetter (stadsdichter) van Kortrijk in 2019-2021. Voor Hier is alles veilig sprak ze tientallen Israëli's, Israëlische (ex-)soldaten en hun familie. De Morgen tipte haar als twintiger om in 2020 in de gaten te houden.


Ook van Anneleen Van Offel

Toespraak door Jeroen Olyslaegers voor Anneleen Van Offel

Op de boekpresentatie van Hier is alles veilig afgelopen donderdagavond hield Jeroen Olyslaegers een toespraak voor en over Anneleen Van Offel. De toespraak is hieronder te lezen. 


Leesfragment 'Hier is alles veilig'

Vanaf vandaag ligt Hier is alles veilig in je favoriete boekhandel. Deze debuutroman van Anneleen Van Offel vertelt het verhaal van Lydia, die na een noodkreet van haar zoon naar Israël vertrekt. Daar aangekomen blijkt ze te laat. Er rest haar niets anders dan haar oude moederrol weer op zich te nemen en door te reizen, op zoek naar wie haar zoon is geworden. In de ontmoetingen met zijn vriendin, zijn vader en toevallige passanten reconstrueert Lydia het leven van een jongen in het leger die verstrikt raakte in een werkelijkheid groter dan hijzelf.

Hier is alles veilig is een aangrijpende roadtrip door een land onder hoogspanning. Het verhaal stelt prangende vragen over blinde vlekken, over hoe te leven in een wereld gedomineerd door het verleden en over het verlangen om gezien te worden. Bovenal gaat het over die ene vraag die iedereen aangaat: wat hou je jezelf voor, zodat je kunt leven hoe je leeft?




recente posts

Gepost op: 2020-02-13 in: current affairs
Suriname

Suriname

Jonah Falke
Gepost op: 2020-02-13 in: faits divers
Verhalen

Verhalen

Elke Geurts
Gepost op: 2020-02-12 in: faits divers