Verlossing

Verlossing

Roxane van Iperen

Hij zit naast me op een muurtje, zijn blote voetzolen zoeken houvast tegen het beton. In de palm van zijn hand liggen muntjes. Eén voor één schuift hij ze aan de kant en terwijl hij telt bewegen zijn lippen zachtjes mee.

Hij is zes, zeven jaar. Roze krassen op zijn schenen, korstjes op zijn knieën; ik moet de aandrang bedwingen mijn hand uit te steken en er met mijn vingers over te strijken. De zon staat hoog, de lucht boven het asfalt lijkt te golven. Verderop loopt een puber met nootjes en flessen water tussen de rijen stilstaande wagens in de file, een motorrijder scheert rakelings langs hem heen. De auto’s voor ons komen in beweging en de taxichauffeur geeft gas. Ik zie het kind op de vangrail langzaam uit de spiegel verdwijnen en even later zoeven we weer met honderdtwintig over de weg. Hoog op de Corcovado-berg kijkt Christus de Verlosser ons na.

Cristo Redentor, één van de zeven nieuwe wereldwonderen. Het bijna veertig meter hoge beeld dat met gespreide armen boven de stad uittorent en over de mensen van Rio de Janeiro waakt. Geesteskind van een megalomane priester dat in 1931 het licht zag. Verlossing van satan, vergeving van de zondeschuld: wie wil dat nu niet. Duizenden mensen staan iedere dag te trappelen het rode trektreintje de berg omhoog te nemen. Gepaster lijkt het mij de route te voet af te leggen, enkele uren dwars door de jungle terwijl de apen boven je hoofd mee springen. Niet dat ik het heb gedaan – ik heb het nooit zo op kermisattracties, zeker niet als ze niet doen waarvoor ze gemaakt zijn.

Ik lees het nieuws op mijn telefoon. De krant Globo heeft een filmpje onder een nieuwsbericht geplaatst; het wordt afgespeeld voor ik het kan tegenhouden. Verkeer raast over een drukke vierbaansweg, zo een als waarop wij rijden, en tussen de auto’s door rennen kinderen. Een automobilist gaat naar rechts om de afrit te nemen en schept één van hen in volle vaart; het kind cirkelt met gespreide ledematen hoog door de lucht, alsof hij radslagen naar de hemel maakt. Terwijl ik op de uitknop druk valt hij met een plof op het asfalt.

Misschien had Cristo even slecht zicht.


Gepost in: proza op 2016-05-24

Door Roxane van Iperen

Roxane van Iperen (1976) is auteur, jurist, strateeg en publicist. Ze combineert een zakelijke adviespraktijk met onderzoek en publicaties, met name gericht op politiek, (bedrijfs)ethiek en mensenrechten. In de aanloop van de Olympische Spelen reisde ze als gastcorrespondent door Brazilië en schreef ze achtergrondreportages voor De Correspondent. In de zomer van 2016 verscheen Schuim der aarde, haar debuutroman die zich afspeelt aan de rauwe onderkant van Brazilië. In 2018 volgde 't Hooge Nest. Dat werd een bestseller en won de Opzij Literatuurprijs 2019. Van Iperen schrijft verder onder meer voor Follow the Money, Vrij Nederland en Brainwash.nl.


Ook van Roxane van Iperen

Machiavellilezing door Roxane van Iperen

In haar Machiavellilezing van 12 februari 2020 spreekt Roxane van Iperen over het huidige tijdsgewricht waarin liegende prinsen veelal voorkomen en de wankele fundamenten waar deze leiders op gedijen. Daarnaast stelt ze dat het oplossen van deze tendens niet schuilt in de continue morele verontwaardiging, maar in het versterken van de democratische fundamenten. 'In een stevig huis belt niemand een louche klusjesman.'





recente posts

Gepost op: 2020-04-03 in: current affairs
Hoop

Hoop

Jonah Falke
Gepost op: 2020-04-01 in: faits divers