Wilmots

Wilmots

Cor de Jong

Zijn naam klinkt als een Rotterdammer die na een avondje stappen problemen zoekt. En zo ziet hij er ook een beetje uit. 

Hij heeft niet de uitstraling van een trainer – laat staan van een voetballer, terwijl hij dat toch ooit was. Hij doet eerder denken aan Bep van Klaveren. Licht voorover gebogen, alsof hij zich het liefst zou verschuilen achter zijn beide vuisten, loerend op een gaatje in de dekking van zijn tegenstander.

Hij heeft niet de bravoure van de nog maar zopas overleden Muhammed Ali. Hij danst niet door de ring, maakt geen grappen tijdens persconferenties, blaast niet hoog van de toren. Hij laat zijn dekking niet zakken; voortdurend is hij op zijn hoede. Bang voor scherpe vragen, bang om in de val te lopen, bang voor de Italianen, voor zijn eigen sterspelers, voor de vijandige pers.

Zoals honden op hun baasje gaan lijken, zo speelden de Belgen maandag een beetje als hun coach: afwachtend, zonder snel voetenwerk, ineengedoken achter een blok. De verwachte Belgische stotenregen blijft achterwege. In plaats daarvan wordt geduldig gezocht naar openingen in de vijandelijke defensie, geen combinaties, maar korte, directe stoten. Zonder kracht. Zonder succes. Een Italiaanse uppercut en een rechtse hoek bezegelen het lot van de Rode Duivels.

Wilmots oogt gespannen. In zijn hemdsmouwen ziet hij er keurig uit, maar toch ook een beetje als een zakkendrager die zich voor een bruiloft in zijn zondagse kleren heeft gehesen. Hij slaat geen acht op de wegwerpgebaren van zijn wisselspelers. Hij voert zijn onbegrijpelijke omzettingen door en voelt aan zijn kin of hij zich wel goed geschoren heeft. Hij grijpt niet naar zijn reet, ruikt niet aan zijn vingers en eet niet uit zijn neus. Toch had heel België vanavond liever Joachim Löw op de bank gehad.

Na afloop van de wedstrijd bestaat hij het om de nederlaag te wijten aan individuele fouten. Met de tactiek was niets mis, volgens de Stier van Dongelberg. Hij leek het zelf bijna te geloven, al dachten alle kranten er dinsdagochtend heel anders over. Zijn eigen keeper trouwens ook: ‘We zijn overklast op organisatorisch en tactisch vlak.’ Niets over individuele fouten.

Maar het is nog niet voorbij. Ik heb vertrouwen in Marc Wilmots. Goed, hij staat nu even te wankelen op zijn benen, hangt in de touwen, maar The Belgian Windmill kan incasseren. Even het bitje uit, een slok water, een natte spons over zijn gezicht en hij staat er weer, samen met zijn ploeg. De knock-outfase is nog niet aangebroken.

 


Cor de Jong (1978) is schrijver, leraar Nederlands en studiebegeleider bij de jeugdopleiding van Sparta Rotterdam. Hij publiceerde al meerdere korte verhalen. De aanname is zijn debuutroman.


Gepost in: faits divers op 2016-06-14

Door Cor de Jong

Cor de Jong (1978) is schrijver, leraar Nederlands en studiebegeleider bij de jeugdopleiding van Sparta Rotterdam. Hij publiceerde al meerdere korte verhalen. De aanname is zijn debuutroman.


Ook van Cor de Jong

Pop en literatuur (96): Kendrick Lamar en Wallace Thurman

Iedere week bespreekt Cor de Jong de relatie tussen pop en literatuur. In deze aflevering verdiept hij zich in het racisme rond de uitspraak 'the blacker the berry, the sweeter the juice'. De zin kreeg bekendheid via de roman The Blacker the Berry: A Novel of Negro Life (1929) van Wallace Thurman, en werd opnieuw geïnterpreteerd door muzikanten als Kendrick Lamar.


Pop en literatuur (95): Incubus en Philip K. Dick

Iedere week bespreekt Cor de Jong de relatie tussen pop en literatuur. In deze aflevering onderzoekt hij waarheid en authenticiteit aan de hand van Philip K. Dicks roman Do Androids Dream of Electric Sheep? en het nummer 'Talk Shows on Mute' van Incubus. 




recente posts

Tragedie

Tragedie

Ivo Victoria
Gepost op: 2020-06-04 in: current affairs
Gepost op: 2020-06-04 in: current affairs
Toekomst

Toekomst

Jonah Falke
Gepost op: 2020-06-03 in: faits divers
Aanpassen

Aanpassen

Elke Geurts
Gepost op: 2020-06-02 in: faits divers